Page 27 - VA02_2023

Voor altijd in mijn hart

De wenkende hand nodigt mij uit om door te lopen. Over het knerpende grind
loop ik de familie tegemoet. Het weer is deze nazomerdag aangenaam, maar de

gezichten van de mannen die ik de hand schud staan zorgelijk. Zij staan niet buiten
om van het weer te genieten, maar om even het huis uit te zijn en een sigaretje te
roken. Even weg bij het ziekbed en de zorg overlatend aan de dame van buurtzorg.

Een uur geleden belde de dochter. In
haar stem hoorde ik haar tranen. Of ik
langs wilde komen omdat haar moeder
niet lang meer te leven zou hebben.
Zittend aan de keukentafel praat Jan
over zijn vrouw. Over hoe goed zij het
samen gehad hebben, maar ook over
haar ziekte waar zij al zolang tegen heeft
gestreden. Samen heeft dit gezin er alles
aan gedaan om het haar nog zo goed
mogelijk te maken. Maar nu is dat bijna
voorbij. In de kamer hoor ik haar zware
en onrustige ademhaling.

Haar zoons zijn stoere mannen. Diverse
tattoos sieren hun armen. Hun zus zit
tussen hen en pakt hun knie liefdevol
vast als zij het moeilijk hebben terwijl
zij naar hun vader luisteren. De jongste
zoon staat op, gaat naast zijn vader zit-
ten, slaat een arm om hem heen en geeft
hem een kus op zijn wang. Ruwe bolster,
blanke pit. Deze familie, dit gezin straalt
één en al liefde uit en het ontroert mij.

De volgende dag zitten wij weer aan de
keukentafel. Jan staart naar zijn kop kof-
fie. Vannacht is zijn vrouw overleden. Het
is nu doodstil in huis. Jan kijkt op. “Het
moet een mooie uitvaart worden. Dat
heeft zij verdiend!”. De kinderen knikken
instemmend. Een betere moeder hadden
zij zich niet kunnen wensen. Herinnerin- Op de dag van de uitvaart stroomt het handkus. Jan geef ik de laatste schroef.
gen worden opgehaald. Mooie en dierba- huis vol. De kinderen en hun partners Een bijzondere schroef: een knop met
re herinneringen. Er wordt gelachen en drinken koffie aan de keukentafel, de een hart. Een hart als symbool voor de
er wordt gehuild. Troostende schouders kleinkinderen spelen op hun telefoons liefde, die deze dagen zo zichtbaar en
worden elkaar aangeboden. een spelletje en Jan tref ik aan op een voelbaar was. Dan plaatst Jan het bloem-
stoel naast zijn vrouw. Hij droogt zijn stuk op de uitvaartkist. Met zorg legt hij
Wij zien en spreken elkaar de week die tranen als hij mij ziet. “Het is goed zo, het lint goed. Ik lees de tekst: Voor altijd
volgt dagelijks. Tot in de puntjes wordt Onno. Wij hebben goed afscheid kunnen in mijn hart!
het afscheid voorbereid. Van de rouw- nemen. Laten we de kist maar sluiten”.
kaart, de muziek tot aan de bloemen. De Ik vraag de kinderen om samen met hun
kamer waar mevrouw opgebaard ligt, vader de deksel op de kist te leggen. Tekst en foto: Onno van Andel, Wenz
vult zich met bloemen, kaarsen, foto’s en Langzaam schuiven zij de deksel over de Uitvaart
tekeningen van de kleinkinderen. kist omhoog. Een laatste blik, een laatste
VA-KRANT COLUMN | 27