Page 31 - VA07_2021

andere benodigdheden naar Haïti.” De
door John opgerichte universiteit – die
tegenwoordig Université Episcopale
d’Haïti heet – is nog altijd een groot suc-
ces. John begon met twee faculteiten,
maar inmiddels heeft de universiteit
niet minder dan elf faculteiten.

Fietstocht
Een Universiteit heeft geld nodig om
studenten goed onderwijs te kunnen
bieden. Om geld op te halen voor de
universiteit bedacht John een heel
bijzonder middel: een fietstocht door de
Verenigde Staten. “De Verenigde Staten John Veldhuis: “Op mijn 15e emigreerden
lenen zich beter voor zo’n tocht dan we naar Canada.”
Canada”, legt hij uit. “Zowel geografisch
als qua klimaat.” John kocht een fiets, beklom ik de Kilimanjaro, op mijn 70e
een tent en een slaapzak en vertrok. maakte ik een fietstocht van Kopenha-
“Onderweg werd ik uitgenodigd voor gen naar Gibraltar en op mijn 75e heb
lezingen bij allerlei verenigingen en ker- ik een voettocht van 650 mijl gemaakt
ken. Ik haalde daarbij in totaal $ 17.000 door de Apalachen.” Als gevolg van
op. En aan het einde van de tocht – in ziekte van zijn vrouw heeft John ter ge-
John ontmoette zijn vrouw Nancy in Florida, Florida – ontmoette ik via wederzijdse legenheid van zijn 80e verjaardag geen
tijdens een fietstocht door de Verenigde vrienden mijn vrouw.” Omdat Johns avontuurlijke reis gemaakt. “Dat doe
Staten. vrouw Amerikaanse is en een goede ik wel weer op mijn 85e”, glimlacht hij.
baan heeft, woont John sindsdien – met “Maar ter vervanging heb ik toen met
Het antwoord op die vraag diende zich een onderbreking van 2 jaar toen hij een stel vrienden een reis door Neder-
al snel aan. Via zijn kerk hoorde John in Oeganda werkte – in de Verenigde land gemaakt. Ik was de gids. Natuurlijk
van de precaire situatie op Haïti, waar Staten, in Alexandria. “We wonen nu hebben we daarbij ook Epe bezocht. We
medio jaren ’90 veel behoefte was dichtbij Washington DC. Als ik wil, ben sliepen in hotel Dennenheuvel. Het was
aan hulp. “Men wilde graag een eigen ik binnen een kwartier in de hoofdstad.” prachtig.”
universiteit op het eiland, dus die ben
ik toen gaan opzetten”, zegt hij. “In een John heeft drie kinderen uit zijn eerste Konijnen
periode van een jaar of 2 heb ik het on- huwelijk, die allemaal in Canada wonen. Hoewel hij al heel lang weg is uit Epe,
derwijsprogramma ontwikkeld. Ik kreeg Ook Johns vrouw Nancy heeft drie bewaart John warme herinneringen aan
daarbij trouwens hulp van het Canadese kinderen. Behalve met familie en de het dorp. “Ik had een mooie jeugd in
leger; het 22e regiment van het Cana- Rotary, waar John lid van is, is hij nog Epe”, zegt hij. “Ik ging naar de School
dese leger was gestationeerd op Haïti. steeds actief op allerlei andere vlakken. met den Bijbel [tegenwoordig de Anne
Zij hebben mij veel geholpen, bijvoor- Zo vertelt hij dat hij om de 5 jaar een de Vriesschool, red.] en kreeg heel goed
beeld met het vervoeren van boeken en avontuurlijk reis maakt. “Op mijn 65e onderwijs van meester Marinussen,
een fantastische onderwijzer.” Ook de
oorlog heeft een onuitwisbare indruk
gemaakt op de jonge Evert/John. “Het
begin van de oorlog weet ik niet meer”,
zegt hij. “Maar de jaren ‘44 en ‘45 staan
me nog helder voor de geest. Zo weet
ik nog dat ik toen konijnen hield. Maar
in die periode verdwenen die konijnen
vaak. Op onverklaarbare wijze stonden
ze dan ineens op tafel.” Ook weet hij
nog goed dat Epe bevrijd werd. “Er za-
ten Canadezen bij de begraafplaats aan
de Tongerenseweg, vlakbij ons huis”,
vertelt hij. “Daar heb ik voor het eerst
van mijn leven wit brood geproefd. De
Canadese soldaten hadden wit Italiaans
brood bij zich en gaven mij een stuk.
Dat was heerlijk. Als ik eraan denk,
proef ik het weer.”

Tekst: Henk-Jan Hoekjen
Op deze foto uit 1928 staan Johns vader Hendrik Jan Veldhuis (links, staand) en zijn ooms Foto’s: John Veldhuis, Gert van den
Evert Jan en Gerrit Veldhuis (middenvoor, zittend). Esschert
VA-KRANT HOE ZOU HET GAAN MET...? | 31