Page 29 - VA07_2021

‘Ik kan me de bevrijding

goed herinneren’

We kennen allemaal wel mensen die vroeger bij ons in de buurt woonden of
werkten, maar die daarna ‘de wijde wereld’ in getrokken zijn. In de artikelenserie
‘Hoe zou het gaan met’ vragen we voormalige Veluwenaren naar hun leven ‘in den
vreemde’ en hun herinneringen aan hun oude woonplaats. Deze keer spreken we
oud-Epenaar John Veldhuis. Hij emigreerde in 1952 met zijn ouders naar Canada.

Sindsdien heeft hij heel wat van de wereld gezien.

“Het is niet gemakkelijk voor mij om Nederlands te spreken, Maar daarmee was Johns onderwijscarrière niet ten einde.
want het is lang geleden dat ik dat voor het laatst gedaan Integendeel zelfs. In de daaropvolgende jaren legde hij een
heb”, zegt John Veldhuis glimlachend via een Facebook-ver- imposant onderwijstraject af, uiteindelijk resulterend in
binding tussen de VA-redactie in Epe en Johns huidige woon- onder meer een professorschap aan een universiteit. “Dat
plaats Alexandria (Virginia) in de Verenigde Staten. “We zijn is te danken aan de staat Ontario”, legt John uit. “Zij boden
in juni 1952 met ons gezin – mijn vader, moeder en jongere destijds een speciaal programma aan voor mensen die High
zus – geëmigreerd naar Canada. Mijn vader Henk Veldhuis School niet hadden afgemaakt, maar die op basis van een test
had een schildersbedrijf aan de Tongerenseweg in Epe, op toch konden worden toegelaten tot een universiteit. Dankzij
de plaats waar nu het bouwbedrijf E.J. Veldhuis nog altijd te die mogelijkheid ben ik gaan studeren aan de University of
vinden is. Hij schilderde in die periode alle boerderijen in de Toronto.”
toen nieuwe Noord-Oostpolder. Maar hij moest daarover toen
zo veel belasting betalen dat hij besloot om te emigreren. John studeerde er aanvankelijk Psychologie en Sociologie.
Dat deden veel mensen in die periode. Ook vanuit Epe zijn Daarna verwierf hij een graad in de rechtswetenschap en ver-
destijds verschillende families vertrokken.” volgens een master op het gebied van onderwijskunde. Zijn
De familie Veldhuis overwoog drie opties: Zuid-Afrika, Au- universitaire opleiding werd bekroond met een doctorstitel
stralië en Canada. “Vanwege de toenmalige apartheid was op het gebied van onderwijskunde. Het was het begin van een
Zuid-Afrika voor ons geen optie”, vertelt John. “En mijn vader lange academische carrière. “Ik was docent, afdelingshoofd
vond Australië ook geen goed idee. Hij zei: ‘Als het niet bevalt en professor”, vat John zijn carrière samen, om er lachend
kunnen we dan nooit meer terug. Want Australië is te ver aan toe te voegen: “En toen ik met pensioen ging, dacht ik:
weg’. En dus werd het Canada.” Dat bleek een goede keuze: ‘wat nu?’.”
Johns vader kon onmiddellijk aan de slag als schilder. “We
kwamen op een maandag aan en op dinsdag was hij al aan het
werk”, herinnert John zich. “Uiteindelijk kwam mijn vader in
dienst bij Iowa Central University. Hij heeft zijn hele verdere
leven in Iowa gewoond.”
Engels
Ten tijde van de emigratie was John 15 jaar oud. Hij zat
destijds op de Ambachtsschool in Epe, die hij net niet kon
afmaken. “Ik heette toen trouwens Evert Jan, maar omdat dit
voor Canadezen een moeilijke naam was, werd het ‘John’”,
legt hij uit. “Toen ik in Canada kwam, sprak ik geen woord
Engels. Daarom ben ik toen op een boerderij gaan werken,
om zodoende Engels te leren spreken.” Op zijn 18e jaar was
zijn Engels goed genoeg om alsnog naar High School te gaan.
“Dat was vreemd”, zegt John. “De meeste kinderen gaan van
High School af op hun 18e, maar ik begón juist op die leeftijd. John Veldhuis, toen nog Evert Jan, zit uiterst links op een klassenfoto
Hoewel ik daar veel geleerd heb, was dat toch niet prettig. Na van de School met den Bijbel uit 1947. Staand (rechts) meester
2 jaar ben ik daarom gestopt.” Marinussen.
VA-KRANT HOE ZOU HET GAAN MET...? | 29