Page 25 - VA01_2021

Kees van der Leij:

‘Ik ben hier helemaal thuis’

We kennen allemaal wel mensen die vroeger bij ons in de buurt woonden of
werkten, maar die daarna ‘de wijde wereld’ in zijn getrokken. In de artikelenserie
‘Hoe zou het gaan met?’ vragen we voormalige Veluwenaren naar hun leven ‘in
den vreemde’ en hun herinneringen aan hun oude woonplaats. Deze keer spreken
we Kees van der Leij, oud-directeur van Stichting Welzijn Ouderen Epe (SWO/E,

tegenwoordig Koppel/Swoe). Hij woont sinds 1999 in Ierland.

Er zijn diverse redenen voor mensen om Nederland te verla- ren na het wandelevenement reisde Kees vaak in de vakanties
ten. In deze rubriek plaatsen we maandelijks heel verschil- naar Ierland om zijn (toen nog) vriendin te bezoeken. “Maar
lende verhalen over mensen die deze regio verruild hebben dat reizen was op den duur niet meer vol te houden”, zegt
voor een woonplaats in het buitenland. Soms vertrekt men hij. “Omdat ik me zo goed thuisvoelde in Ierland, besloot ik in
vanwege een baan, soms wordt het Nederlandse weer te kil 1999 de knoop door te hakken en er definitief te gaan wonen.”
genoemd en soms is er gewoon de drang naar avontuur. Bij
Kees van de Leij laat de reden voor zijn vertrek naar Ierland
zich in feite in één woord samenvatten: liefde. “Liefde voor
mijn Ierse vrouw én liefde voor dit mooie land”, zegt hij glim-
lachend via een Zoom-verbinding.
De oud-directeur van Stichting Welzijn Ouderen Epe (SWO/E)
is alweer ruim 21 jaar weg uit Epe. In 1999 volgde hij zijn hart
en verhuisde naar Ierland, waar hij aanvankelijk neerstreek
in de hoofdstad Dublin. Sinds 2005 woont hij op het platte-
land in Ballaghmore. “We wonen in een mooie 150 jaar oude
verbouwde boerderij”, vertelt Kees. “Het is hier heerlijk rustig
en stil. Hoewel het in deze coronaperiode een beetje té rustig
is; we mogen niet meer dan 5 kilometer van onze woonplaats
reizen. Dus de familie en vrienden uit Nederland heb ik het
afgelopen jaar jammer genoeg te weinig kunnen zien.”

Oude boer
Het Ierse avontuur startte begin jaren ‘90 met de deelname
aan een wandelvierdaagse in Ierland. “Ik ben in de jaren
’80 actief gaan wandelen en deed met mijn broer mee aan
allerlei nationale en internationale wandelevenementen”,
legt Kees uit. “In 1991 hadden we ons ingeschreven voor een
vierdaagse aan de Ierse westkust. Ik herinner me nog goed
dat we na een lange reis van 36 uur zonder slaap eindelijk in
Ierland arriveerden. De eerste gewone Ier die we troffen, was
een oude boer die over het hek van zijn erf geleund stond. Hij
vroeg belangstellend wat we in Ierland kwamen doen en er
ontstond een geweldig gesprek. Door die hartelijkheid voelde
ik me onmiddellijk op mijn gemak. Het voelde een beetje als
thuiskomen. En dat gevoel is nooit meer weggegaan.”
Die wandelreis in 1991 is memorabel, niet in de laatste plaats Kees: “Ik ben hier met open armen ontvangen en in de familie
omdat Kees er zijn huidige vrouw ontmoette. In de eerste ja- opgenomen.”
VA-KRANT HOE ZOU HET GAAN MET...? | 25